چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری!

         چه بي تابانه تو را طلب می کنم !

 و اکنون بوی پیرهنت این جا. کوه ها سردند در فاصله...

 دست در کوچه و بستر ، حضور مانوس دست تو را می جوید

 بی نجوای انگشتانت جهان ازهرسلامی خالی ست

    پرسيد: به خاطر كي زنده هستي؟ با اينكه دلم مي خواست با تمام وجودم داد بزنم "بخاطر تو" بهش گفتم به خاطر هيچ كس. پرسيد پس به خاطر چه زنده هستي؟ با اينكه دلم فرياد ميزد "به خاطر تو" با يك بغض غمگين گفتم به خاطر هيچ چيز. ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟ در حاليكه اشك تو چشمانش جمع شده بود گفت به خاطر كسي كه به خاطر هيچ زنده است

من نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي

اگه مي دونستي چقدر تنهام هميشه برام اشک مي ريختي اگه مي دونستي هميشه اشک مي ريزم هيچوقت تنهام نمي ذاشتي

 با اينکه همه به ديوارپشت مي کنن ديوار هرگز پشت کسي رو خالي نمي کنه . . . ديوارتيم

  بوسه اختراع طبيعت است براي هنگامي كه كلام قادر به بيان احساسات نيست

   من به آوارگي ابر ونسيم من به سرگشتگي آهوي دشت من به تنهايي خود مي مانم من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي گيسوان تو به يادم مي آيد ... من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي شعر چشمان تو را مي خوانم ... چشم تو چشمه شوق چشم تو ژرفترين راز وجود

عشق يعني شب نخفتن تا سحر

عشق يعني سجده ها با چشم تر

عشق يعني رسوا شدن مست و بي پروا شدن

                              آواره و سرگردو می گردم و سراغت 

عمری یه ک پریشو می شینم سرراهت

                                نونم ک میایی سر بنیم زیر پایت

مولا چنی غریوی د مین شیعیونت

                               ایما همه فراری اما تونی که هیست

هر جمه ندبه مونم مه وا منتظرونت 

                              خدا بکه بیایی مه هم بینم ظهورت

                    نرگس عزیزم هر کجای دنیا که باشی  با تمام وجودم دوستت دارم

روزی که چشمام تو را دید

تنها روزی بود که حکمت دیدن را دریافتم

و از روزی که رفتی حکمت گریستن را

اما ندیدی که بی تو چگونه اشکهایم می بارد

و چهره ات را بر گرداندی

گمان بردی که من از سنگم

چه بی تو

چه با تو

میخوام قلکمو بشکنم
که بتونم
با نصف پولش نازتو بخرم
با نصف دیگه یه جعبه مداد رنگی بخرم
که بتونم نازتو بکشم

خون که قرمزه رنگ عشق          اما اشک بیرنگه درد عشقه