روزگار در گذر است            چون میگذرد غمی نیست

لحظه لحظه گذر عمر مثل اينكه كه تو ميري

دونه دونه خاطراتم تو ميخواي ازم بگيري

نگو مثل بار اول دستمو دوباره خوندي

بين موندن يا نموندن تو سر دوراهي موندي

نگو خيسي چشاتو به كسي نشون نميدي

حيف عمري كه تلف شد پاي عشقي كه نديدي

توي گوشه اتاقم يه سبد گل شكسته

عطر دستاي لطيفت يه روزي روشون نشسته

فكر اشكامو نكن چشمام عادت ميكنه

آسمون به چشم خيسم داره حسادت ميكنه

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم


                                            موجیم که آسودگی ما عدم ماست

می دونم از اولین سطر کتاب

                                       دختری به اسم نرکس می یاد

دختری که سبزترین ترانه هام

                                       تنها با گفتن اسم اون می یاد

می ذاره واژه ی عشق و  رو ورق

                                      لیلی رو کنار مجنون می کشه

بین واژه های تلخ زندگی ام

                                     رو جدایی خطی از خون می کشه

میگه عاشقا باید داد  بزنن

                                    میگه عشق سهم تموم آدماست

فاصله رنگی نداره روی بوم

                                     بوم ما جای رسیدن دلاست

می دونم از اولین سطر کتاب

                                      دختری به اسم نرکس می یاد

دختری از دل زنده رود عشق

                                     آرزوم اینه که آرزو می یاد

دختر سوم شهریور سال

                                 با رسیدن تو شد فصل بهار

واژه هام یکی یکی تموم میشن

                                  عشق تو برام می مونه یادگار

می دونم از اولین سطر کتاب

                                 دختری به اسم نرکس می یاد

دختری که سبزترین ترانه هام

                                تنها با گفتن اسم اون می یاد

<><><><><><><><><><><>

هرگز نخواستم که تو را با کسی قسمت کنم

از تو حتی یه لحظه با خودم صحبت کنم

هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت کنم

بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم

اما تو خلوت خودم تنها فقط مال منی

من مسلمانم

 قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه، مهرم نور

دشت سجاده ی من

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه

سنگ از پشت نمازم پیداست

من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد، گفته باشد سر گلدسته ی سرو

من نمازم را پی "تکبیره الاحرام" علف می خوانم

پی قد قامت موج

کعبه ام بر لب آب

کعبه ام زیر اقاقی هاست

کعبه ام مثل نسیم، می رود باغ به باغ، می رود شهر به شهر

"حجرالاسود" من روشنی باغچه است.

اهل خورم

هر چی آرزوی خوبه مال تو

هر چی که خاطره داری مال من

  این شبای بیقراری مال من

منم و حسرت با تو ما شدن

 توئی و بدون من رها شدن

آخر غربت دنیاس مگه نه

 اول دو راهی آشنا شدن

تو نگاه آخر تو آسمان خونه نشین بود

  دل تو شکسته بود همه ی قصه همین بود

می تونستم با تو باشم مثه سایه مثه رویا

 اما بیدارم و بی تو مث تو تنهای تنها

هرچی آرزوی خوبه مال تو

 هرچی که خاطره داری مال من

نگاه ساکت باران بروی صورتم دزدانه می لغزد

ولی یاران نمی دانند که من دریایی از درد م

به ظاهر گر چه می خند م

ولی اندر سکوتی تلخ می گریم.

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصش قد یه دنیا می شه

می ره یه گوشه پنهون میشینه

اون جا را مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت می کنه

تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

وقتی که تنها میشم اشک رو چشمام پر می زنه

غم میاد یواش یواش خونه دل سر میزنه

یاد اون شبها می افتم زیر مهتاب غمها

توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و تو

غم تنهایی اسیرت می کنه تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

یعنی این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه

کاش میدانستی که دلم از نگهت می لرزد

زیر آن خاک سیه

لرزش کالبد مرده ی من

 به زمین و زمان می ارزد

کاش میدانستم

آن زمانی که نگاهم به نگاهت لغزید تن تو هم لرزید!!!