یکی را دوست می دارم ولی افسوس که او نمی داند

نگاهش می کنم بلکه شاید بخواند از نگاه من که او را دوست می دارم

ولی افسوس که او هرگز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من که او را دوست می دارم

ولی افسوس که او گل را به زلف کودکی اویخت تا او را بخنداند

بر روی ماه نوشتم که او را دوست می دارم 

ولی ناگه زابر تیره برقی جست و روی ماه تابان را پوشانید

پس چگونه گویم که او را  

 سرگذشت غم هجران تو گفتم با شمع

                 آنقدر سوخت که از کرده پشیمانم کرد

     آتش عشق      آتش عشق

تو مثل خواب نسیمی به رنگ اشک شقایق

                                    تو مثل شبنم عشقی به روی پونه عاشق

تو مثل مرهم یاسی برای قلب عاشق

                                  تو سایبان امیدی برای یک خسته دل

تو مثل جذبه ی عشقی در انتظار کشیدن

                                   در امتداد نوازش گلی ز عاطفه چیدن

تو مثل چکه ی مهری ز سقف سبز صداقت

                                   تو مثل گریه ی شعری به روی صفحه غربت

زندگی قشنگه اگه برای تو باشه

مرگ قشنگه اگر برای تو باشه

دلتنگی قشنگه اگر به خاطر تو باشه

من قشنگم اگر با تو باشم

اما تو هر جور که باشی قشنگی !!

                 و خدا هرگز دیر نمی کند

                                            پس نگران نباش!

خدایا دفتر جرم مرا روز جزا باز مکن

                   من به امید عطای تو خطا کار شدم

لطف خدا بیشتر از جرم ماست

گویند خداوند همیشه با ماست

ای غم

             نکند خدا تو باشی

---

کاش میدانستی که دلم از نگهت می لرزد

زیر آن خاک سیه

لرزش کالبد مرده ی من

 به زمین و زمان می ارزد

کاش میدانستم

آن زمانی که نگاهم به نگاهت لغزید تن تو هم لرزید!!!

همه سهم من از عشق تو غم بود ولي ... دوست دارم که تو را شاد ببينم اي دوست ...

گريه هايم بي صداست، عشق من بي انتها ست، رد پاي اشکهايم را بگير، تا بداني خانه عشق کجاست

اون که یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بیقرارم

خیال می کردم پیشم می مونه

ترانه ی عشق واسم می خونه

خیال می کردم یه هم زبونه

نمی دونستم نامهربونه

زندگي سه چيز است:

اشکي که ريخته مي شود،

لبخندي که محو مي شود

و خاطره اي که بجا مي ماند...!

                                                                «فردریش ویلهم فون نیچه»

آخر از عشق تو ساکن در کلیسا می شوم

میکشم دست از مسلمانی مسیحا می شوم

آنقدر در کشتی عشقت نشینم روز و شب

یا به عشقت میرسم یا غرق دریا می شوم

... از بهشت وصل جانان دوزخ غم ساختی
 
    سینه ی رنجور من در التهاب انداختی
 
    در کفت بود آنچه عمری آرزو می داشتی
 
    پرنیان بنهادی و بار کتان برداشتی
 
    ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگی ست
 
    او که گریان کرد چشمی را ، نصیبش خنده نیست
 
    وصف گل رویان شنفتی پا ز سر نشناختی
 
    عیش نا اهلان گزیدی تا گل خود باختی
 
    در پس و پیشت گل خوش عطر و بو بسیار بود
 
    آن گلی کز جور تو پژمرده می شد یار بود
 
    همچو شاهین بر ستیغ قله ها پر میزدی
 
    مسخ موشی گشتی و از قله پائین آمدی

    با همه خردی ز تو آرامش و شادی ربود
 
    آنچه پائینت کشید از قله ها نفس تو بود ...