به نام تنها پناه آشفتگان دیار سرنوشت
تقدیم به تمامی :
آنانی که هم تکه ای از آسمان در چشمانشان
جرعه ای از دریا در دستانشان
و تجسمی زیبا از خاطره ایثار گل های سرخ
در معبد ارغوانی دلهایشان
به یادگار مانده است
نخستین چکه ناودان بلند یک احساس را
در قالب کلامی از جنس تنفس باغچه های معصوم یاس
به روی حجم سپید یک دفتر میریزم
و آن را با لهجه همه پروانه صفت های این گیتی بی انتها
به آسمان نیلوفری تمام دل های زلال هدیه میکنم .
قسم خوردم در اين عالم كسي همانندمن نيست 
