مرگ را دوست دارم  به خاطر سکوتش   

گل را دوست دارم به خاطر زیبا ییش 

دریا را دوست دارم به خاطر بزرگیش  

کوه را دوست دارم به خاطر صبوریش

باران را دوست دارم به خاطر آرامشش   

شبنم  را دوست دارم به خاطر طراوتش   

و آخرتو را دوست دارم به خاطر مرگ وگل     

   دریا وکوه و باران وشبنم بودنت  .

بی تو هرگز

در جوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد

در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد

آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد

کاش در دهکده عشق فراوانی بود

                                    توی بازار محبت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم

                                  مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

                                                ^{غمم از وحشت پوسیدن در خاک نیست}

^{غم زیستن بی یارم راهت نیست}

منتظرم هستم زیرا می دانم تو به سوی من باز خواهی گشت .با

همه توان خود این هجر و دوریت را تحمل خواهم کرد زیرا میدانم

اگر جسمت به سوی من باز نگرد قلب و روحت به سوی من به

سوی عشق ابدی و جاودانش باز خواهد آمد.که در آن خاطرات

وخوشیهای عشقمان با هر ضربان قلبمان به حرکت در می آید.

منتظرم  در هر بهار و هر تابستان در هر گوشه و در هر کنار

تا آنان که دل به ایشان دادی از کنارت دور شوند و تو ای تک

 ستاره عشق الهی من به یاد من بیفتی  به یاد عهدها،وپیمانها

و روزها وشبهای بیفتی که دست در دست هم و در کنار هم

... وتو از آیندهای پر از شادی برایم می گفتی. فراموش کردی

عهدی را که بسته بودیم وآن اینبود هیچ وقت با هم قهر نکنیم.

و تو آن را از یاد بردی و اشکهاو گریه های من هم تو را به یاد

 عهدی که بسته بودیم نینداخت.

من منتظرم  هنوزم هم بعد از قرنی که گذشت...

مجتبی     

چه زیبا ست بوسه از تو هرگز این بوسه را سهم دیگری نکن