دل تنگم هواي دوست دارد

از کجا بايد شروع کنم به گفتن قصه ای که فقط ميدونم چطور تموم شد.شايد بعدها شاعری بياد و منظومه ی کاکتوس و عروسک رو درست کنه و يا طنزپردازی پيدا بشه و مردم رو با ماجراهای اونا سرگرم کنه.اما من نه شاعرم و نه طنزپرداز.من فقط يه عروسکم.عروسکی که گم شده.عروسکی که چشمهای رنگی نداشت تا دل کاکتوس براش تنگ بشه.عروسکی که روزهايی نه چندان دور باعث ميشد محيط برای کاکتوس دلپذيرتر بشه.ولی حالا…

   اين قصه،قصه ی کاکتوسيه که غير از خودش به هيچ چيز فکر نکرد و رفت.کاکتوسی که کانگوروها رو به عروسکش ترجيح داد و رفت.کاکتوسی که اخم ميکرد ، نگاه ميکرد و لبخند ميزد.کاکتوسی که هرچی بود،گل بود.يک گل کاکتوس دوست داشتنی…

   ماجرای کاکتوس و عروسک سرآغازی يک ساله و سرانجامی يک روزه داشت.يک روز پرشکوه که فاصله ای شد ميان شيرينی آغاز و تلخی پايان.يک روز به ياد ماندنی که چشمهای کاکتوس نفس رو در سينه ی عروسک حبس کرد.يک روز قشنگ که دستهای عروسک قلب کاکتوس رو فشرد…