خنده ات رو به ھمه بده،

ولي لبخندت را به يه نفر،

 عشقت را به ھمه بده،

ولي وجودت را به يه نفر،

بذار ھمه عاشقت باشن،

ولي خودت عاشق يه نفر باش..

توي آسمون دنیا ھر كسي ستا ره دا ره

چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره؟

 واسه من تنھايي درده

دردھیچ كسو نداشتن

ھر گل پژ مرده اي رو

تو كوير سینه كاشتن

ديگه با ور كردم اينو

كه بايد تنھا بمونم

تا دم لحظه مردن

 شعر تنھايي بخونم.

دوستت دارم بیش تر از معنای واقعی کلمه دوست داشتن!

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری!

دوستت دارم چون تو نیز مرا دوست می داری!

دوستت دارم همچو طلوع خورشید در سحر گاه عشق!

دوستت دارم چون تو رو میخواهم !

دوستت دارم با تمام وجودم، با احساس پر از محبت و عشق!

دوستت دارم بیش تر از آن چه تصور می کنی!

 را با حضورش پر از روشنایی می کند!

دوستت دارم همچو باران

 بارانی که تن تشنه دنیا را جان می دهد و می شوید!

دوستت دارم چون چشمانت این حقیقت قلبم را باور دارد !

دوستت دارم چون تو آخرین امید زندگی منی

دوستت دارم چون لیاقت این دوست داشتن را داری

 

آی دنیا بیزارم ازت

از بهشت که بیرون آمد، دارایی اش یک سیب بود. سیبی که به وسوسه آن را چیده بود. و مکافات این وسوسه هبوط بود. فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد. انسان گفت: اما من به خود ظلم کرده ام. زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد، پس زمین از بهشت بهتر است. خدا فرمود: برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد، زمینی آکنده از شر و خیر، آکنده از حق و از باطل، از خطا و صواب، و اگر خیر و حق و صواب پیروز شد تو باز خواهی گشت وگرنه... و فرشته ها همه گریستند. اما انسان نرفت. انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود. و آن وقت خدا چیزی به انسان داد. چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت. انسان دست هایش را گشود و خدا به او اختیار داد. خدا فرمود: حال انتخاب کن. زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی. برو و بهترین را برگزین که بهشت، پاداشِ به گزیدن توست. عقل و دل هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد، تا تو بهترین را برگزینی. و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را. و این آغاز زندگی انسان بود

دوباره توی چشای من با گریه هات نگاه نکن

راهی نمونده بین ما بی خودی اشتباه نکن

خودت که بهتر می دونی تو زندگی مسافریم تا چشام ابری نشده بهتره که از پیشم بری

تموم شده هر چی که بود تمومه اون خاطره ها

باید که باور بکنیم چیزی نمونده بین ما عزیزم

حالا من و تو عزیز برای اشتباه بسیم

 کنار هم عاشق شدیم اما به هم نمی رسییم

چه فایده که قصه ما پایان بهتری نداشت

میخواستیم عاشق بمونیم اما چه حیف دنیا نزاشت

برای قلب بی قرار تو با یه دنیا انتظار

ازت یه خواهشی دارم منو به خاطرت نیار

تنها شاهد اشک های شبانه ام

همین صفحه سفید و جوهر سیاه است

هرگز نخواستم چشم نامحرم این لحظه های ناآشنا

وفروریختن اشک را بر گونه هایم ببیند

همیشه بالش سکوت را

زیر سر هق هق تنهایی ام گذاشتم

تا کسی صدایم را نشنود

اما تو ٬

تو که از گریه های پنهانی من باخبری

چه کنم

گاهی همین گریه های گهگاه

جای خالی تو را

در غربت لحظه هایم پر می کند .....

        ضربان بهار